#8 30 weken Burn-out

Van de week was ik aan het tellen hoeveel weken ik nu thuis zit, en ja hoor het was zoals verwacht vrij confronterend. 30 weken geleden stortte mijn wereld volledig in, ik stortte in. Nu 30 weken later is er veel veranderd en kijk ik terug op een moeilijke, sombere, maar vooral leerzame tijd tot nu toe. Ik zeg tot nu toe, want ik ben nog lang niet waar ik wil zijn.

30 weken geleden lag ik volledige dagen in bed of op de bank. Ik was bang voor alles en alles was te veel. Ik had heel veel last van paniekaanvallen, de kleinste dingen zoals wandelen, naar de supermarkt gaan of televisie kijken zorgde bij mij voor een paniekaanval. Ik ging hyperventileren en werd benauwd.

Dat benauwde gevoel had ik dag in dag uit. In het begin kon ik het totaal niet plaatsen en zorgde het voor nog meer angst, waardoor het benauwde gevoel ook erger werd. Na een tijd begon ik te begrijpen waar het vandaan kwam, het had vooral te maken met de aanmaak van adrenaline en mijn lichaam die niet meer wist hoe dit te reguleren. hierdoor ging ik sneller ademen en was mijn hartslag hoog, dit zorgde uiteindelijk voor het benauwde gevoel.

Toen ik mijn lichamelijke klachten meer kon plaatsen durfde ik iets meer rust te nemen. Ik probeerde op de bank te liggen de hele dag, maar doordat ik gewend was om in nare situaties afleiding te zoeken deed ik dit vaak ook. Ik vond het eng om hartkloppingen te hebben en ging daarom liever iets doen, zoals wandelen, sporten, sociale activiteiten, maar dit werkte niet, want het gevoel werd na afloop alleen maar erger.

ik probeerde de balans te vinden tussen inspanning en ontspanning, afgesteld op het lichaam dat ik toen had, met alle belemmeringen. Dit was een hele uitdaging en blijft een uitdaging. Na ongeveer 4 maanden had ik het idee dat het benauwde gevoel vaker weg was dan aanwezig en dit gaf me hoop. Ik bleef doen wat ik deed, inspannen, ontspannen, inspannen, ontspannen. Dit was vooral fysiek toen, want mentaal kon ik nog weinig verdragen.

Mijn mentale uitdaging begon ik met televisie kijken, ik probeerde af en toe een boek te lezen en het sociaal contact met mensen in mijn omgeving weer aan te gaan. Maar een serie kijken of een gesprek voeren kostte me enorm veel energie en zorgde ook regelmatig voor paniekaanvallen.

Na ongeveer 5 maanden kwam het omkeerpunt. Dit was een van de moeilijkste momenten tijdens de afgelopen 30 weken. Ik voelde me non-stop down en werd steeds negatiever. Dit was het punt waarop ik heb besloten de ommekeer te maken en ben ik na 6 maanden thuis zitten begonnen met werken.

Ik begon met 2 keer 2 uur per week. Dit werden 3 keer 2 uur en daarna ben ik op gaan bouwen in uren. Momenteel zit ik op 4 keer 4 uur per week. Als je me een jaar geleden had gezegd dat ik 16 uur werken per week te veel zou vinden, had ik je nooit geloofd, maar helaas is het wel de waarheid momenteel. Het is veel en ik merk dat ik oude kwaaltjes terug krijg, grenzen stellen is moeilijk, omdat ik mijn eigen grenzen nog leer kennen.

Ik werk niet in mijn oude functie, maar ik doe taken naast de groep en werk niet in contact met cliënten. Dit geeft me voor nu heel veel rust en vrijheid om op mijn eigen tempo te werken. Ik kan oefenen met grenzen aangeven en er wordt ook heel goed naar mijn wensen geluisterd.

Het werken heeft mij energie gekost tot nu toe, maar misschien nog wel meer energie gegeven. Het is niet gek dat ik me moe en gestresst voel, want ik doe zoveel meer dan 30 weken geleden. Het is iets dat je snel vergeet, als je je slecht voelt wil je alleen maar dat het beter gaat en bedenk je niet wat er al allemaal goed gaat. Ik kan bijna iedere dag weer de ochtend en middag vullen met een activiteit. Ik kan weer naar feestjes en ervan genieten. Ik kan weer hardlopen, nog lang niet de 10 km die ik kon rennen, maar het begin is er. Ik kan handballen, het kost me energie, maar naast alle andere activiteiten kan ik hier wel bij aanwezig zijn. En zo zijn er nog zoveel dingen die ik nu wel weer kan en 30 weken geleden niet eens aan moest denken.

Dankbaarheid is een mooie gegeven en dat is ook precies wat ik voel. Ik ben zo dankbaar dat ondanks alles ik ben blijven strijden en ik ben gekomen waar ik nu sta. Mijn strijd is zeker nog niet afgelopen, maar ook de komende 30 weken zal ik net zo hard mijn best doen om te worden wie ik wil zijn en zo mijn lichaam en geest te geven wat het nodig heeft.

☀️☀️☀️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s