#2 Symptomen van mijn Burn-out

De titel zegt het al, maar in deel 2 van de serie wil ik vertellen hoe mijn Burn-out eruit zag en ziet wat betreft de symptomen. Waaraan merkte ik dat het te veel werd en welke symptomen blijven terugkomen?

Zoals ik in het eerste deel van mijn serie al benoemde is mijn Burn-out al ver voor juni 2021 begonnen. Als ik er nu op terugkijk denk ik dat ik al zeker 2 jaar sukkelde met wat burn-out achtige klachten. Zo had ik altijd het idee wat afwezig te zijn. Ik merkte dit in mijn studie, maar ook in mijn dagelijks leven. Ik sloeg niet echt iets op en kon moeilijk dingen onthouden. Als iemand mij een verhaal vertelde kon ik me hier niet op focussen en was ik een minuut later al vergeten wat diegene had gezegd. Ik heb dit een tijdje weggezet als desinteresse, maar dit gebeurde ook wanneer het me oprecht interesseerde.

Dit was achteraf gezien een van de eerste symptomen van mijn Burn-out die heel lang hebben voortgesudderd. Ook vermoeidheid was iets wat ik al langere tijd had, maar ik compleet negeerde of het op mijn diabetes gooide, want die waardes zijn nooit echt heel stabiel geweest. Stress werd ook wel eens genoemd, maar meer onder het motto van dat ik het druk had met stage en school. Ook had ik enorme stemmingswisselingen, maar ook dit was niks nieuws. ‘Zal ik wel over hebben gehouden van mijn puberteit’, en ‘ik heb nog geen zin om volwassen te worden’, was hetgeen dat ik mezelf voorhield.

Achteraf allemaal symptomen van overprikkeling, overvraging en stress. Echter begon het me in januari 2021 pas een beetje te dagen. Ik merkte dat ik vermoeider was dan normaal en ook een stuk emotioneler. Zo kwam ik ook nog bij de huisarts terecht, omdat ik een lichte paniekaanval had gehad op mijn werk, maar dit negeerde ik compleet. Ook kon ik heel moeilijk dingen relativeren en maakte me om de kleinste dingen heel erg druk. Ik ging vrijwel altijd van het ergste uit en zocht overal bevestiging in. Dit zorgde uiteraard voor nog meer stress. Deze symptomen waren allemaal voor juni 2021, het moment dat ik gestopt ben met alles en thuis kwam te zitten.

In de weken daaraan vooraf merkte ik dat ik moe was en vol adrenaline zat. Ik wilde alleen maar door, door, door. Het beste uit mezelf halen, zoveel mogelijk taken en sociale activiteiten in 24 uur proppen en vooral niet bezig zijn met mezelf. Ik deed er echt alles aan (onbewust) om maar niet alleen te zijn. Ik sliep veel bij vrienden en dronk ook veel meer alcohol dan normaal. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel richting werk was volledig weg en ik was veel bezig met overleven.

Begin juni ben ik met mijn vriend een weekend weg geweest en toen begonnen de meest heftige maanden van mijn leven. We gingen een stukje fietsen en ik merkte dat ik na 1 km al helemaal buiten adem was en mijn lichaam eigenlijk heel hard schreeuwde om rust. Diezelfde nacht kreeg ik hartkloppingen en een aantal paniekaanvallen. Dit gevoel was echt een van de meest angstaanjagende gevoelens die ik heb gehad, ik dacht oprecht dat ik naar het ziekenhuis moest.

Dit hebben we niet gedaan en ik ben in diezelfde week nog naar de huisarts geweest. Mijn hartslag was toen 130 in rust en daar schrok ik zo erg van, maar tegelijkertijd gaf het enorm veel rust. Ik begon alles van de afgelopen jaren op een rijtje te zetten en bevestigde de vraag van mijn huisarts. Ja ik had heel veel stress en ja ik heb slecht op mijn gezondheid gelet de afgelopen maanden. Hallo, daar was de langverwachte Burn-out.

Ik kwam thuis te zitten en wat ik toen voelde was heel raar. Ik was veel duizelig, was moe en had heel veel energie tegelijk. Achteraf ben ik erachter gekomen dat dit dus heel normaal is. Omdat mijn lichaam zo’n lange tijd in een hoog stresslevel heeft gezeten heeft het ook veel adrenaline aangemaakt. Echter wist mijn lichaam niet meer wanneer het nu wel en niet adrenaline aan moest maken, waardoor dit een soort van non-stop gebeurde. Dit verklaarde het opgejaagde en drukke gevoel. Ik kon nog heel veel doen, ik ben nog naar een festival geweest en dag naar de Efteling bijvoorbeeld en dat kon me een maand later echt niet meer voorstellen (en nu nog steeds niet).

Toen deze fase voorbij was en de drukte plaats had gemaakt voor vermoeidheid kon ik vrij weinig. Ik lag alleen maar op de bank en kon niet eens meer tv kijken. alles was te veel, iedereen die in mijn buurt was was te veel en alle omgevingsgeluiden waren te veel. Ook was ik heel erg schrikachtig, elk geluid dat ik hoorde schrok ik van. Veel mensen gaven mij het advies om zoveel mogelijk te slapen, maar dit was het moment dat ik besefte dat mijn diabetes me in de weg zat. Ik kon niet slapen, omdat ik een grote controlebehoefte voelde en mijn suiker alle kanten op vloog dat ik niet durfde te gaan slapen. Dit zorgde dus voor nog meer vermoeidheid en frustratie, want ik kon letterlijk alleen maar voor me uit staren.

Ik had op dat moment (ongeveer na 1,5 maand) nog steeds last van hartkloppingen. Ik voelde mijn hart non-stop en op het moment dat ik het niet meer voelde raakte ik in paniek, waardoor ik weer een paniekaanval en hartkloppingen kreeg. Door deze hartkloppingen had ik ook last van duizeligheid. Duizeligheid of het gevoel van flauwvallen is een verschrikkelijk gevoel, het zorgde bij mij voor paniek en angsten om bijvoorbeeld alleen te zijn. Ik dacht iedere keer; ‘wat nou als ik flauwval en mijn suiker gaat te laag en ik lig hier alleen?’. Dit is een cirkel waar ik heel lang in heb gezeten en soms nog steeds opspeelt.

Ook had ik last van sombere gedachtes en gevoelens. Ik zag geen uitweg meer en vroeg me af of ik hier nog wel uit ging komen en hoe lang dat nog ging duren. Daarnaast deed zo ongeveer mijn hele lichaam pijn en had ik ook ontzettend veel pijn aan mijn spieren en gewrichten. Hier maakte ik me ook heel druk om, waardoor de sombere gevoelens alleen maar versterkt werden.

Momenteel (4,5 maand later) zijn die sombere gevoelens een heel stuk minder, maar zeker nog niet weg. Ik heb echt nog dagen dat ik alleen maar kan huilen en dagen dat het slecht gaat en ik me afvraag wanneer het goed komt. Ik kan dit wel beter relativeren, omdat ik met kleine stapjes verbetering merk.

Echter merk ik wel dat wanneer ik over één of meerdere grenzen heen ga dat er weer oude symptomen terugkomen, zoals duizeligheid, verminderde focus, paniekaanvallen, schrikachtig zijn, hartkloppingen etc. Dus daaraan merk ik dat ik er nog lang niet ben, maar dat deze symptomen met momenten ook weg zijn geeft mij heel veel hoop om niet op te geven. Door al deze symptomen heb ik geleerd hoe belangrijk het is om kleine aanwijzingen van je lichaam niet te negeren en goed te luisteren naar wat je gevoel zegt. Uiteindelijk heb je maar één lichaam en die mag je de liefde en aandacht geven die het verdient.

Waarom ik in de titel heb benoemd dat het de symptomen van mijn Burn-out zijn en niet symptomen van een Burn-out heeft de simpele reden dat dit bij iedereen anders is. Iedereen is anders en reageert anders op stress, maar dit zijn voor mij de symptomen die ervoor gezorgd hebben dat ik stil kwam te staan en de rust moest nemen die ik nodig had en heb.

☀️☀️☀️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s