#1 Hoe mijn Burn-out tot stand kwam

Ten eerste wil ik beginnen met de reden waarom ik deze serie schrijf. De grootste reden dat ik mijn verhaal de wereld in wil brengen is vanwege het onbegrip voor mentale ziektes en het gebrek aan ervaringsverhalen op het internet. In het begin van mijn Burn-out was ik heel erg opzoek naar herkenning, persoonlijke verhalen en vooral de verhalen over hoe het nu echt was. Wat ik vooral vond op het internet waren verhalen over hoe je in een Burn-out komt, hoe je het kan voorkomen en hoe je er globaal weer uitkomt. Niks treedt tot in de details en daarom wil ik mijn verhaal zo uitgebreid mogelijk vertellen, met zoveel mogelijk details. Ik hoop hiermee mensen te helpen die in een vergelijkbare situatie zitten en ze hiermee te laten zien dat het normaal is wat ze voelen en dat hoe donker de dag ook is er altijd wel weer een lichtpuntje komt. Dit durf ik hardop te zeggen en dat terwijl ik eigenlijk nog midden in mijn proces zit, want ook ik ben er nog lang niet.

Dat gezegd hebbende wil ik het hebben over hoe ik in mijn Burn-out terecht kwam en de grootste aanleidingen ervoor, ik zeg het in meervoud, omdat het (achteraf gezien) nogal wat dingen zijn die ervoor gezorgd hebben dat ik er zo bij zit. Het leuke is dat werk niet eens de hoofdreden is dat ik in een Burn-out terecht ben gekomen. Dit beeld wordt door de maatschappij vaak wel geschetst, waardoor het onbegrip soms nog groter wordt, wanneer je bijvoorbeeld maar een paar uur werkt of student bent en je een Burn-out hebt. Werk is in heel veel gevallen niet de hoofdreden van een Burn-out, zo ook niet in mijn geval.

Om te beginnen kreeg ik zoals jullie weten ongeveer 6 jaar geleden de diagnose Diabetes Type 1, deze staat toch echt wel boven aan mijn Burn-out lijstje, want ja hoe ga je zoiets verwerken. Een chronische ziekte, terwijl je 20 jaar bent en je net wil gaan studeren is vrij heftig. Het vraagt om acceptatie en heel veel tijd en ruimte om ermee te leren leven. Echter heb ik deze tijd en ruimte niet genomen, Kim heeft het namelijk de eerste jaren compleet genegeerd. Niet de beste oplossing, maar ik denk wel iets wat veel mensen doen na een dergelijke diagnose.

In de jaren na mijn diagnose heb ik tegen beter weten in een aantal keren (lees ongeveer 100 keer) geprobeerd er het beste van te maken, maar nooit echt met succes. Doordat ik van nature een enorme controledwang heb is het bij mij of het een of het ander. Of ik ga obsessief te werk met mijn diabetes en tel elke koolhydraat die ik in mijn mond stop of ik laat het volledig los. Dit jojo effect is jaren zo door blijven gaan, maar zonder de wetenschap dat elke keer als ik de controle dus weer losliet ik vond dat ik gefaald had en ik enorm teleurgesteld was in mezelf.

Hier heb ik dus meteen twee punten die ook bij hebben gedragen aan mijn uitval, controle- en bewijsdrang. Deze twee punten hebben als een rode draad door mijn leven gelopen en achtervolgen me nog steeds. Wanneer ik de controle kwijt raak over iets en dit kan van alles zijn, dan raak ik in paniek. Deze paniek was voorheen nog niet zo hevig voelbaar waardoor ik het geaccepteerd had om ermee te leven, maar deze spanning bouwde steeds een beetje meer op, waardoor dit uiteindelijk fysiek en mentaal niet meer te behappen was.

Wat de afgelopen twee jaar ook nog meespeelde was de onzekerheid over mijn toekomst. En dan zul je denken, huh je hebt toch een diploma en kan aan het werk als Pedagoog. Ja dit klopt inderdaad, maar ik besefte in mijn laatste jaar dat dit niet was wat ik wilde en ben gaan nadenken over andere mogelijkheden en opties. Toen ik een baan aangeboden kreeg in de gehandicapten zorg heb ik deze wel aangenomen, maar wel met de gedachte dat ik verder ging met mijn zoektocht naar datgene wat mij gelukkig maakt.

Dit is mislukt, helaas, ofja ik ben er nog mee bezig, maar heb er wel even een burn-out tussendoor gekregen. Wat er dus mislukte in mijn ogen is dat ik zo op ben gegaan in mijn baan en hier zo’n grote verantwoordelijkheid voelde dat ik mezelf volledig vergat. Ik dacht niet meer na over wat ik wilde. Ik wilde het beste voor mijn cliënten en collega’s en ikzelf kwam wel weer een keer. Die enorme verantwoordelijkheid is ook iets wat ertoe heeft geleidt dat het te veel werd.

Mijn verantwoordelijkheidsgevoel en mijn controledwang liggen dicht bij elkaar. Ik heb graag de controle over alles, maar daarnaast voel ik ook dat andere helpen en dingen oplossen mijn verantwoordelijkheid is. Echter ging dit zo ver dat ik dingen probeerde op te lossen die niet op te lossen waren, waardoor ik steeds tegen een teleurstelling aanliep. Op het moment dat ik dat ervoer ben ik in mijn privé gaan beseffen dat sommige dingen niet werken en je ermee moet stoppen, maar op mijn werk lukte dit echter minder.

Vorig jaar november heb ik aangegeven dat ik weg wilde op mijn werk en dat ik ging solliciteren. Dit ben ik ook gaan doen, maar toen ik de brieven had verstuurd wilde ik het niet meer. Ik wilde niet weg, maar wist niet waarom. Achteraf gezien was ik te bang voor iets nieuws. In mijn toenmalige baan voelde ik me op mijn gemak, zat ik in een rol waarin ik graag zat en had ik een soort van de leiding. Wanneer ik zou gaan switchen zou ik weer de nieuweling zijn en dit maakte mij zo onzeker dat ik de stap niet heb durven zetten, wetende dat ik doodongelukkig was op mijn werkplek.

Vanaf toen ging het bergafwaarts. Ik kreeg een blessure in mijn rechterschouder waardoor werken zwaar werd. Ik moest eigenlijk rust nemen en het fysieke werk niet meer doen, maar je raadt het al, door mijn verantwoordelijkheidsgevoel ging ik door. Achteraf, en ja het is altijd achteraf, maar achteraf gezien was die schouderblessure het eerste teken dat het slechter met me ging. Mijn lichaam begon iets aan te geven, het was te veel geweest en het was tijd voor rust. Ik heb dit uiteraard klakkeloos genegeerd en ging door.

In de periode toen ik op mezelf ging wonen ging het heel slecht met me. Ik dronk bijna iedere avond wijn, was alleen maar bij anderen en nam nooit tijd voor mezelf. Ik werkte, dronk en sliep meestal heel kort. Ik schaamde me er in die tijd niet voor dat ik met een kater op het werk aankwam, maar normaal gesproken zou ik dat nooit doen en nam ik mijn verantwoordelijkheid altijd voor mijn werk.

Na twee maanden deze routine volgehouden te hebben kreeg ik rust in mijn leven. Ik kreeg een relatie en na wat hobbels in het begin ging het heel erg goed. Ook had ik besloten een studie te beginnen en dit gaf mij zekerheid voor de toekomst. Voor mijn werk had ik besloten na de zomer verder te kijken en voor nu mijn werk te accepteren. En dat was het moment dat ik volledig instortte, ik was helemaal op. Ik kreeg paniekaanvallen, hartkloppingen, was constant duizelig, mijn conditie was heel slecht en ik was moe, zo intens moe.

☀️☀️☀️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s