Van mezelf houden is veel leuker

Hoe moeilijk is het om jezelf te zijn? Ik hoop in de meeste gevallen niet moeilijk, maar ik heb toch jaren tegen mezelf zitten vechten, omdat ik niet kon accepteren wie ik was en ben. Het begon in principe bij mijn jeugd. Ik kreeg vaak te horen dat ik een impulsief en aanwezig meisje was, maar er waren ook momenten waarin ik te horen kreeg dat ik introvert en op mezelf was. Dit maakte mij geregeld onzeker, omdat ik niet wist wie ik was en wie ik wilde zijn.

Ik wist dat als ik me veilig en op mijn gemak voelde ik vrij extravert was en ik graag de leiding nam in situaties. Op momenten dat ik me niet op mijn plek voelde binnen een groep was ik meer teruggetrokken. Dit was vooral tijdens mijn MBO opleiding zo. Ik kreeg zowel van mijn medestudenten als docenten te horen dat ik stil was en ik meer van me moest laten horen. Ik deed daar ook ontzettend hard mijn best voor, maar het wilde op die plek niet lukken. Buiten school lukte dit wel, zoals bij mijn handbalteam, vrienden, familie etc.

Aan het einde van mijn MBO opleiding had ik besloten om nog een HBO opleiding te gaan doen, ondanks dat mijn docenten op het MBO zeiden dat ik dit niet aankon, omdat ik te stil was. Dit is overigens een uitspraak die mij lang is bijgebleven, omdat ik het er niet mee eens was en ik niet begreep hoe zij mij zo konden zien.  

Op het HBO merkte ik meteen dat ik veel meer op mijn plek zat en dat ik ook gewoon de sociale Kim was die eigenlijk altijd in me zat. Tijdens mijn HBO opleiding was ik vrij gelukkig met mezelf en zag ik in dat ik de sociale, aanwezig Kim ben en niet de introverte. Het enige waar ik heel lang moeite mee had waren mijn ‘moodswings’. Ik kan soms van het een op andere moment omslaan in emotie en het kan van lachen naar huilen gaan in 1 minuut. Niet echt plezierig voor mijn omgeving. Ik heb daar tot ongeveer een jaar geleden heel veel moeite mee gehad. Ik wilde niet zo zijn maar kreeg het niet veranderd.

Op dat moment ben ik naar de psycholoog gegaan en doormiddel van gesprekken heb ik de diagnose ‘Emotieregulatiestoornis’ gekregen. Op de een of andere manier was ik zo blij met deze diagnose. In het begin dacht ik natuurlijk wel van goh wat ga ik hier nu weer aan doen, maar nu ik erop terugkijk was dat eigenlijk het moment dat het veranderde. Ik kon het een plekje geven, ik was niet gek het bestond gewoon dat je zo kon zijn. Sindsdien zijn mijn moodswings ook veel minder en kan ik dingen beter en aangeven voordat het omslaat. Dit geeft mij zo enorm veel rust.

Natuurlijk heb ik zo mijn momenten en hebben sommige mensen in mijn omgeving er nog steeds moeite mee, maar ik ben wie ik ben en ik ga er niks meer aan veranderen. Ik kan en wil niet meer veranderen dan ik al heb gedaan op dit gebied. En sinds ik dit zelf accepteer ben ik oprecht meer van mezelf gaan houden en ben ik gelukkiger.

Ook nu tijdens mijn burnout ben ik gelukkig met mezelf. Natuurlijk vind ik het enorm irritant dat mijn lichaam niet mee werkt en mijn emoties alle kanten op schieten, maar ik heb geleerd er niet tegen te vechten en dat is wat ik doe. Op deze manier hoop ik hier sterker uit te komen om zo een nog mooier persoon te worden dan ik al ben. Want uiteindelijk ben ik toch de persoon waarmee ik de meeste tijd doorbreng, waarom zou ik dan niet van mezelf houden?!

🍀🍀🍀🍀🍀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s